Det er ikkje noko hav i denne byen


illistrasjonAnneAnita

Jesus stiller stormen

Det er ikkje noko hav i denne byen.

Ho veit ikkje om Oslofjorden nokon gong har reist seg og kasta båtar på land,
eller at vinden var så sterk at mannskapet om bord på
fiskebåtane vart livredde.
Ho har nesten ikkje vore ute på fjorden eingong
berre på ein og annan rutebåt for å kome ut til
Langøyane med kjærasten for å finne ei lun vik utan innsyn.
Dei fann aldri ei slik vik, men det gjorde ikkje noko,
og ho var ikkje redd. Ho ropte heller ikkje på Vår Herre,
i alle høve ikkje på den måten.

Det er ikkje noko hav i denne byen.

Ho saknar havet.
Ho saknar kjensla av grove ubarberte kinn mot andletet,
lukta av Old Spice, klede som er brukt mange dagar på rad, og diesel.
Ho saknar dunka frå den store motoren i djupet av skipet og
lugaren ho sov i medan faren var der nede i maskina.
Senga hadde gardiner som ein kunne trekke for og
skuffer under med sjokolade, barbersaker, neglesaks og
små flasker med 7up og engelske karamellar frå Quality Street.
Ho saknar å sitje på eit kapteinfang i stiv kuling over Stadt,
lene seg mot ein mjuk mage og sjå den varme kaffien skvulpe i koppen,
men aldri renne over.
Ho saknar lyden av stemma som brumma «Min båt er så liten»,
medan ho sat der i nattkjolen i den mørke natta
og alt ho såg var skummande hav eller stjerner for baugen.

Det er ikkje noko hav i denne byen.
Men det er hus og gater, tre og gras. Det er til og med kolonihagar
midt i tjukke sentrum der folk dyrkar økologiske poteter og anna rask.
Det er ikkje noko hav i denne byen,
men frå Vippetangen og inn sit asylsøkjarar heilt stille
på pullertane med fiskestengene sine.
Det finnast ein og annan fiskar òg som
stikk ut på fjorden i morgontimane om sommaren før eingong
avisboda har gnidd svevnen or auga,
og kjem inn att med reker til dei som vil ha.
Det er ikkje noko hav og heller ikkje noko særlig med stormar,
ikkje av dei som riv taket av kyrkjer og smadrar naust og
gjer menneska søvnlause.
Nei, det er berre suset av bilar og maskiner som bråkar,
kanskje ein og annan hund som bjeffar og
eit menneskje som skrik. Som ingen vil høyre på.
Som det stormar i. Som ikkje har nokon kaptein å lene seg inntil.
Som korkje ser bruset frå havet eller stjernene på himmelen.
Som har lagt seg med andletet mot veggen med
føtene inn under seg og berre ventar.
Ventar frå kokongen av ei dyne på at stormen skal løye,
på at skyene skal drive forbi og
at stjernene skal vise seg.
Ventar på at ho som stiller alle stormar
skal legge ei varm hand på ryggen,
og stryke.
Stryke over den vonde, vonde ryggen
og kanskje, dersom ho har tid,
kviskre inn i øyra, eg elskar deg, skjønar du,
slik at stormen der inne
kan legge seg

 

Anne Anita Lillebø
Studentprest ved Universitetet i Oslo

 

(Diktet er skrevet over Den norske kirkes fortellingstekst for søndag 9. februar 2014, Markus 4, 35-41)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

*